Zgradu je podigao trgovac Nikola Spasić 1889. godine po projektu arh. Koste A. Jovanovića, kao stambeno-trgovačka dvospratnica. Njen značaj i vrednosti dovoljno ističe činjenica da je stavljena pod zaštitu kao spomenik kulture 1961. godine, a 1979. godine utvrđena je za kulturno dobro od velikog značaja za Republiku Srbiju (Sl. glasnik SRS 14/79).
Namena zgrade u kojoj su u prizemlju smeštene trogovine, a spratovi određni stanovanju, identična je kao i kod drugih savremenih zgrada u Knez Mihailovoj ulici. No dok je prizemlje iskorišćeno za više prodavnica, oba sprata čine po jedan veliki stan složenog sadržaja i izraz su želje za reprezentacijom građanske klase. Ovi stanovi spadaju među najveće i razvijenije u Beogradu tog vremena.
Zgrada ima podrum, prizemlje, dva sprata i visoko potkrovlje. Osnove spratova u obliku slova P sa dva podužna trakta u glavnom delu prema Knez Mihailovoj ulici i dva bočna krila koja između sebe formiraju četvrtasto dvorište, razvijaju se ređanjem prostorija, jedne do druge uz dugačke hodnike ili balkone sa unutrašnje strane. Bočna krila formiraju se oko vertikalnih komunikacija i sa pomoćnim prostorijama čine izdvojenu funkcionalnu grupu. Zgrada je građena masivno u opeci i krečnom malteru. Pored punih zidova izvedenih u standardnom materijalu 19. veka, u konstrukciji su upotrebljene gvozdene traverze, a međuspratne površine formiraju se na pruskim svodovima od opeke, koji se opiru na te traverze. Temeljni zidovi su debljine 1 metra, a noseći se kreću od 30 do 80 cm. Stepeništa su dvokraka i trokraka kamena sa ogradama od livenog gvožđa. Podkrovna konstrukcija je drvena, složenog sistema vešaljki povezanog sa substrukcijama kubeta. Materijali upotrebljeni kod unutrašnjih radova uglavnom su uvezeni, podovi su od parketnih daščica ili klinker pločica od fajanse za oblogu zidova, a dekoracije su gibsane.
Kompozicija i obrada fasada predstavljaju najuspešnije rešenje neorenesanse akademske škole u Beogradu. Glavna fasada, sa centralnim i dva bočna rizalita, dosledno je uravnotežena u simetričnoj podeli sa dominantnim motivom centralne kupole nad središnjim rizalitom. Harmonija svih elemenata fasade postignuta je pravilnim rasporedom dekorativne plastike raspoređene u čvrstom sistemu vertikalne i naglašeno horizontalne klasično komponovane šeme, koja jasno tumači strukturu arhitektonskog korpusa.
Solidnost i preciznost kojom su izvedeni svi radovi u saglasnosti su sa visokim dometom projekta u celini što ističe ovu zgradu i njenog projektanta kao najvredniji objekat i najznačajnijeg arhitektu gornjeg poteza Knez Mihajlove ulice.
Današnje stanje objekta u pogledu promenjenog sadržaja spratova i izgleda fasada kao i dogradnjom uskog trakta u dvorištu remeti unekoliko kvalitete zgrade, ali su sačuvani svi konstruktivni oblikovani elementi iz vremena podizanja zgrade.
(„Knez Mihailova ulica“, izdanje Zavoda za zaštitu spomenika kulture grada Beograda, autori Željko Škalamera i arh. Zoran Jakovljević, 1964. godine)
